يکشنبه 2 تير 1387 , ساعت 2:38 صبح
با ياد دوست
تعبير زيبايي است؛ شما هم بخوانيد ...
به نام تنهاترين شقايق صحرايي
همان که بر تپه اي سبز و بلند در سبک ترين احساس ها روييد و در زلال ترين عشق ها شکفت.
همان که از آن بالا به جنگل افسانه اي مي نگرد که چگونه تا بي کران کشيده و سرمست درختان و رودخانه هاي سحرآسايش است.
همان که باران هاي لطيف و نسيم هاي رها را مي شناسد.
همان که هيچگاه نمي پژمرد و هميشه با طراوت مي ماند.
همان که صداي چنگ را مي شنود.
همان که در ابهام افق هاي مه آلود چشم انتظار پرستويي است که خواهد آمد و در پاي او جان خواهد داد.
نوشته شده توسط شقايق صحرايي | نظرات ديگران [ نظر]
ليست کل يادداشت هاي اين وبلاگ
شقايق صحرايي[35]
چقدر تصفیه شدن خوب است. هر آدمی یک « حضرت آدم» است. خاکی سفت و سخت رسوبی چون سفال که از سیل جاری و خروشان و خرمی برانگیز بر زمین می ماند و می بندد و صدها بذر امیدوار شکافتن و هزارها ساقه ی نازک و بی تاب روئیدن و از خاک به خورشید سر زدن را در زیر می گیرد و خفه می کند و می پوساند ... و آنگاه در این خاک رسوبی «روح خدا» و سپس آگاهی بر همه ی نام ها و در نتیجه سجده ی تمامی فرشتگان در پایش و از آن پس داستان بهشت و تنهایی و نیاز به جفت و خلق حوا از خاک آدم و عصیان و هبوط به این زمین و حیرت و طرد و غربت و محکومیت رنج و جنگ و عطش و توبه و ناله ی بازگشت و ضجه ی این گیلگمش در زیر این آسمان غریب و سرد و سنگین که بر روی سینه اش افتاده است و نفس کشیدن را بر او عذاب کرده است و سخت ترین فصل این سریال خود « زندگی »، درام مصیبت بار و تحمل ناپذیر « زندگی کردن»! که آدمی در آن تجزیه می شود و بدان آلوده ...
