ليت شعري

Sat, 16 Aug 2008 02:17:00 GMT

با ياد دوست

1. ... نوع انسان به اين شکل است و همين بزرگ ترين عامل ترقي و پيشرفت او بوده که در حال متوقف نمي شود و همواره به طرف آينده مي رود. چون انتظار بزرگ ترين موتور تحرك و پيشرفت بشر است.

2. پل سيمون: « افسوس كه در تمدن جديد انسان منتظر هيچ چيز ديگر نيست جز رسيدن مترو »

3. آدميزاده هر چه انسان تر مي شود چشم به راه تر مي شود. اين يك حقيقت زيبائي است كه همواره مي درخشد. در انتظار چه؟ كه؟ هر چه، هر كه،

در انتظار «گودو».

4. گودو كيست؟ چيست؟ بكت مي گويد: «اگر مي دانستم مي گفتم». به هر حال يك منتَظَر.

5. آنكه بايد بيايد يك «ابر مرد» است.

6. در تشيع موعود ِ منتَظَر مهدي است و رسالتش هم معلوم است. رسالتي را كه پيغمبر آغاز كرد و پس از مرگش نگذاشتند علي و فرزندان وي ادامه دهند و حكومت و امامت را غصب كردند، او خواهد گرفت و ادامه خواهد داد. مهدي يك امام است و براي استقرار عدالت و احياي حقيقت مي آيد. اين يك رسالت اجتماعي و سياسي و اعتقادي و بشري است و او خود يك بشر است؛ اما روح منتظر انسان كه همواره بي قرار غيب و فراري به ماوراء طبيعت است، نمي تواند تصوير بشري و رسالت اين جهاني مهدي موعود را آنچنان كه از اسلام رسيده است نگاه دارد. او را و كارش را در هاله اي از ماوراء واقعيت غرقه مي سازد، زيرا سرشت واقعي انسان واقع گريز است. او درخت را، تلاطم آب را، قله ي بلند كوه را، آئينه را، ماه را، باد را، و حتي مادي نماتر و جرم دارتر از اينها، مهره و سنگريزه و چوب را به گونه اي « نه اين جهاني » تلقي مي كند، تعبير مي كند. چگونه « موعود منتظر » را مي تواند در سيماي عادي، بشري ببيند و اعتراف كند؟

7. يكي از فجايع زندگي پر گرفتاري و سنگين امروز اين است كه مجال انتظار را از انسان گرفته است. انحطاط زندگي و انحصار همه ي وجوه آن در ماديت صرف و از طرفي پيشرفت تكنيك و اقتصاد كه همه ي نيازهاي اين انسان را در چنين زندگي يي برآورده مي كند، او را سرگرم و سربند خويش كرده است. سرش به خوردن و چريدن و بلعيدن و از چنگ و دندان هم ربودن و بر روي هم پريدن و

اين مر آن را همي زند منقار و آن مرين را همي كشد مخلب

مجموعه ي فعاليت هاي او را تشکيل مي دهد. چنين انساني به آنچه تکنيک از آوردنش عاجز است خود را نيازمند احساس نمي کند. اين است يک سيري کاذب، يک قناعت پست، کوتاه کردن آرزوها و نيازها ... به مقدور بسنده کردن!

8.انسان امروز، برخلاف آنچه مشهور است قانع تر شده است، آنچه را نصيحتگران و حکيمان اندرز مي دادند که از « امل طويل » و آرزوهاي دور و دراز بپرهيزيد و به داده شكر كنيد به گونه ي مسخ شده و منحطي قبول كرده است!

9. انسان قديم قناعتش سخت زيبا بود: قناعت به اندك از آن چه بدن را به كار آيد براي افزون طلبي در آن چه روح و دل بدان نيازمند است.

دو گزك بوريا و پوستكي

« دلكي پر ز درد و دوستكي »

« در جهان » بس بود جمالي را

شاعر رند لاابالي را

10. اما انسان امروز عظمت و غناي زيبا و لذت بخشي را که در « دلكي پر ز درد و دوستكي » نهفته است نمي شناسد!

11. انسان امروز همه در تلاش خاك را كيميا كردن است و در جستجوي داروئي كه: خاك را زر كند، اما انسان ديروز در آرزوي «اكسيري» بود كه جان خاكي و قلب مسين او را كيميا سازد، به زر بدل كند.

12. اين است فرق شيمي يي كه امروز هست و كيميائي كه ديروز بود. اين «اكسير» نام ديگري، تعبير ديگري از همان موعود منتظر هميشگي انسان است.

13. اين اكسير خود يك گودو است. كيمياي محبت تكنيك انسان است، تكنيكي كه نه از نفت متعفن پلاستيك بسازد يا از خاك، كود، تكنيكي كه آدميزاده، اين حيواني را كه فقط «ناطق» است و دگر هيچ «انسان» گرداند، از نوعي، نوعي متعالي تر برآورد، خاكي را خدائي كند. من ِ خر را خر ِ من كند و سپس پيوند من و خر را به هر گونه بگسلد و رهايم كند ...

14. رها! نجات! چه كلمه اي جاويدتر و مقدس تر و پرتحرك و تحريك تر و اسرار انگيزتر در زبان هاي گوناگون بشري مي توان يافت؟ نجات خويشاوند موعود منتظر است. مگر نه رسالت منتظر نجات است و منجي درخشنده ترين صفت ممتاز او؟

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

پ.ن.1. كمتر به خودم اجازه مي دهم كه از انتظار و از « منتَظَر » بگويم يا بنويسم؛ براي همين از گفتگوهاي تنهائي دكتر شريعتي نوشتم تا گفتگوهاي تنهائي خودم باشد.

پ.ن.2. حالا كه فكر مي كنم مي بينم اين « كمتر به خود اجازه دادن» من هم ريشه در همان « ماورائي انديشيدن به منتَظَر » دارد.

پ.ن.3. اما نمي خواهم، شايد هم دوست ندارم كه كسي حرف هاي مرا بشنود.

پ.ن.4. در باب گودو و در انتظار گودو شايد روزي اينجا نوشتم يا در تارنماي فرانسه يا شايد هم يك جاي ديگر ...

پ.ن.5 .شرمنده ... خصوصي است!

بشنو از ني

ليت شعري